Dit verhaal gaat over hoe hard je voor jezelf kunt zijn, zonder dat je daar ooit bewust voor hebt gekozen. Over een stem die zo lang met je meeloopt dat je denkt dat hij van jou is. Een stem die zegt dat je er niet had mogen zijn, dat je tekortschiet, dat het nooit goed genoeg wordt.
De vrouw in dit verhaal leeft haar leven. Ze is moeder, partner, ze zorgt, ze draagt, ze staat er. Aan de buitenkant klopt het plaatje maar aan de binnenkant blijft ze zichzelf afwijzen. En dat is niet omdat dat past bij wie ze nu is, maar omdat ze woorden met zich meedraagt uit een tijd waarin ze geen keuze had.
In het gesprek wordt zichtbaar hoe diep zulke overtuigingen kunnen vastzitten. Hoe ze blijven doorspelen, zelfs als het leven inmiddels iets anders laat zien. En hoe pijnlijk het is om trouw te blijven aan een oud verhaal dat je klein houdt, terwijl alles in je leven vraagt om iets anders.
‘Ik haat mezelf, iedere dag weer.’
Ik krijg kippenvel van de koude blik waarmee ze mij aankijkt.
Wat is er onderweg in haar leven gebeurd waardoor ze zichzelf zo is gaan haten.
Ze leunt naar voren en begint te vertellen.
‘Ik had er nooit mogen zijn, dat was wat ze mij iedere keer weer vertelde. Daarna kreeg ik standaard dezelfde verwijten naar mijn hoofd. Ik was een last, een nietsnut en het zou niets worden met mij. Nu niet, nooit niet.’
Haar koude blik maakt plaats voor verdriet. Weer krijg ik kippenvel.
Ze staart me met een verdrietige blik aan. Mijn hart gaat naar haar uit.
‘Jouw gezin denkt hier anders over, je partner draagt je op handen en je kinderen kunnen zich geen betere moeder wensen. Er is alleen één ding dat ze missen. Iets dat zo ontzettend essentieel is om gelukkig te kunnen zijn met jezelf.’
Ze staart naar de grond. We hebben dit gesprek eerder gehad samen.
Ik blijf stil en wacht tot ze mij weer aankijkt. Haar blik is koud en hard.
‘Niet doen, het is voorbij. Er is nu niemand meer die je vertelt dat je er niet mag zijn. Integendeel, je gezin wacht op je. Op het moment dat je klaar ben om vooruit te kijken en te onderzoeken wie je geworden bent in je eigen verhaal. Het verhaal waarin je moeder bent geworden van twee prachtige dochters. Zij vertellen je het tegenovergestelde van wat je ouders je vertelden.’
Er rolt een traan over haar gezicht.
‘Je bent geboren in het verhaal van je ouders, met alles waar zij in geloofden en zelf hadden meegekregen. Dit is niet jouw verhaal, jij hebt je eigen verhaal gecreëerd. Dat verhaal vertelt je over de liefde die je voelt voor je gezin en geeft je de ruimte om deze ook voor jezelf te gaan leren voelen. Maar dat kan alleen wanneer je stopt met jezelf dag in dag uit het verhaal van je ouders te vertellen.’
Je ouders gaven wat zij konden, maar jij mag kiezen wat je verder draagt. Zelfliefde begint waar zelfverwijt ophoudt.