Blog

Het is een vraag die door merg en been gaat. Een vraag die gesteld wordt door een kind dat elke dag opnieuw probeert te overleven in een wereld die niet voor haar is ingericht.

Wanneer mensen aan communicatie denken, denken ze vaak aan praten. Aan de juiste woorden gebruiken, aan uitleggen wat je bedoelt en aan zeggen wat je voelt. Toch gaat communicatie over veel meer dan woorden alleen. Sterker nog, een groot deel van communicatie vindt plaats zonder dat er iets wordt gezegd. In een blik, een zucht, een stilte of in een berichtje waarop uren geen reactie komt. Mensen communiceren voortdurend, zelfs wanneer ze niets zeggen.

Je partner laat iets slingeren. Je vraagt iets drie keer. Er wordt een afspraak vergeten. Er komt een opmerking die verkeerd valt en voor je het weet ontstaat er irritatie. Niet vanwege die ene opmerking, die vergeten afspraak of die rondslingerende spullen. Toch voelt het op dat moment wel zo.

Het is tijd voor een nieuwe blog en het onderwerp is niet toevallig, gedrag. Want veel van ons gedrag veroorzaakt regelmatig problemen. Juist datgene wat we niet willen, bang voor zijn of proberen te vermijden, blijven we steeds opnieuw creëren met ons gedrag.Gedrag is zelden toevallig en vertelt altijd iets over jou. Het draagt verborgen boodschappen met zich mee en laat soms subtiel zien waar jouw kwetsbaarheden liggen.

Er zijn momenten waarop je merkt dat je niet vooruitkomt. Niet omdat je niets doet, maar juist omdat je steeds met hetzelfde bezig bent. Je blijft nadenken over één onderwerp, dezelfde vragen blijft stellen en telkens op hetzelfde punt uitkomt. Je gedrag beweegt daar ongemerkt in mee, zoals uitstellen, vermijden, blijven controleren of juist eindeloos analyseren zonder dat het iets nieuws oplevert.

In mijn podcast Praktijkpraat deel ik verhalen uit de praktijk. Verhalen die je misschien herkent, of die je even laten stilstaan bij jezelf. In deze aflevering neem ik je mee in het verhaal van Nick.

In mijn praktijk beginnen gesprekken vaak bij wat er misloopt in het dagelijks leven, bij gedoe in een relatie, spanning op het werk of een gevoel van onrust dat steeds terugkomt. En terwijl iemand vertelt over alles wat er gebeurt, merk ik dat de aandacht naar buiten gericht blijft. Naar situaties, naar andere mensen en naar alles wat opgelost moet worden.

Misschien herken je het wel dat je snel aanvoelt wat anderen nodig hebben en dat je daar bijna automatisch op reageert, terwijl je eigen behoefte ergens op de achtergrond blijft wachten tot er een keer ruimte voor komt.

Soms ontstaat iets gewoon in de praktijk. In de gesprekken die je elke dag voert. In de verhalen die mensen met je delen. En in de patronen die je steeds opnieuw ziet terugkomen.

Veel mensen denken dat geluk iets is wat ontstaat als alles op zijn plek valt, alsof het vanzelf komt wanneer problemen verdwijnen of wanneer je eindelijk bereikt wat je zo lang wilde, terwijl geluk in werkelijkheid vaak veel stiller werkt en veel dichter bij je dagelijkse ervaringen ligt.

In veel relaties ontstaat na verloop van tijd een patroon dat bijna ongemerkt tussen twee mensen in groeit. Relatieonderzoekers noemen dit de pursuer–distancer dynamiek.

Heb je weleens gemerkt dat je reageert voordat je eigenlijk bewust hebt gekozen hoe je wilt reageren? Alsof iets in jou het al heeft overgenomen. Dat is geen toeval. Tegen de tijd dat je  vijfendertig bent bestaat een groot deel van je gedrag uit automatische patronen. Gewoontes, overtuigingen en emotionele reacties die zich in de loop van je leven hebben vastgezet.