Blog

In mijn podcast Praktijkpraat deel ik verhalen uit de praktijk. Verhalen die je misschien herkent, of die je even laten stilstaan bij jezelf. In deze aflevering neem ik je mee in het verhaal van Nick.

In mijn praktijk beginnen gesprekken vaak bij wat er misloopt in het dagelijks leven, bij gedoe in een relatie, spanning op het werk of een gevoel van onrust dat steeds terugkomt. En terwijl iemand vertelt over alles wat er gebeurt, merk ik dat de aandacht naar buiten gericht blijft. Naar situaties, naar andere mensen en naar alles wat opgelost moet worden.

Misschien herken je het wel dat je snel aanvoelt wat anderen nodig hebben en dat je daar bijna automatisch op reageert, terwijl je eigen behoefte ergens op de achtergrond blijft wachten tot er een keer ruimte voor komt.

Soms ontstaat iets gewoon in de praktijk. In de gesprekken die je elke dag voert. In de verhalen die mensen met je delen. En in de patronen die je steeds opnieuw ziet terugkomen.

Veel mensen denken dat geluk iets is wat ontstaat als alles op zijn plek valt, alsof het vanzelf komt wanneer problemen verdwijnen of wanneer je eindelijk bereikt wat je zo lang wilde, terwijl geluk in werkelijkheid vaak veel stiller werkt en veel dichter bij je dagelijkse ervaringen ligt.

In veel relaties ontstaat na verloop van tijd een patroon dat bijna ongemerkt tussen twee mensen in groeit. Relatieonderzoekers noemen dit de pursuer–distancer dynamiek.

Heb je weleens gemerkt dat je reageert voordat je eigenlijk bewust hebt gekozen hoe je wilt reageren? Alsof iets in jou het al heeft overgenomen. Dat is geen toeval. Tegen de tijd dat je  vijfendertig bent bestaat een groot deel van je gedrag uit automatische patronen. Gewoontes, overtuigingen en emotionele reacties die zich in de loop van je leven hebben vastgezet.

Soms merk je het ineens. Een druk op je borst, spanning in je schouders of een hoofd dat maar blijft draaien. Stress begint vaak klein, bij een mail die binnenkomt, een deadline die opschuift of een gesprek dat je liever vermijdt. Toch reageert je lichaam al voordat jij bewust hebt besloten dat iets spannend is.

Een burn-out ontstaat zelden op het moment dat je instort. Het proces begint vaak veel eerder, op een punt waarop je nog gewoon doorgaat en denkt dat het druk is en dat het erbij hoort.

Elke familie draagt verhalen met zich mee, in gewoontes, in blikken en in de manier waarop liefde of afwijzing wordt getoond. Die onzichtbare draden lopen dwars door generaties heen. Ze verbinden ons met waar we vandaan komen, maar kunnen ons ook verstrikken in gedrag dat niet meer van ons is.

Je kunt vastlopen terwijl je gewoon doorgaat. Je hoofd zit vol, je lichaam staat op spanning en in relaties merk je dat je grenzen vervagen. Je doet wat nodig is, maar het kost steeds meer moeite. En als je dan besluit hulp te zoeken, kom je vaak op een wachtlijst terecht terwijl het leven ondertussen gewoon doorgaat. Dat is meestal het moment waarop je verlangt naar rust in je hoofd, overzicht en een manier om weer even bij jezelf te komen.

Dit verhaal gaat over hoe hard je voor jezelf kunt zijn, zonder dat je daar ooit bewust voor hebt gekozen. Over een stem die zo lang met je meeloopt dat je denkt dat hij van jou is. Een stem die zegt dat je er niet had mogen zijn, dat je tekortschiet, dat het nooit goed genoeg wordt.