Het begint vaak met goed aanvoelen wat anderen nodig hebben
Misschien herken je het wel dat je snel aanvoelt wat anderen nodig hebben en dat je daar bijna automatisch op reageert, terwijl je eigen behoefte ergens op de achtergrond blijft wachten tot er een keer ruimte voor komt.
Je merkt misschien dat je ja zegt terwijl je eigenlijk voelt dat je moe bent, of dat je meegaat in plannen terwijl je lichaam al eerder aangaf dat het genoeg was voor die dag, en toch schuif je jezelf weer een stukje opzij omdat het bijna vanzelf gaat.
Waar dit patroon vaak ontstaat
Vaak begint dat helemaal niet als een bewuste keuze, het ontstaat meestal in een periode waarin aanpassen de veiligste manier was om verbinding te houden met de mensen om je heen, bijvoorbeeld als kind wanneer sfeer belangrijk was, wanneer je voelde dat het beter was om rustig te blijven, behulpzaam te zijn of vooral geen last te veroorzaken.
Een kind leert dan heel subtiel dat opletten, aanvoelen en zorgen iets oplevert, namelijk rust, waardering of in ieder geval geen gedoe, en zo groeit langzaam het idee dat jouw plek vooral ligt in rekening houden met anderen.
Dat patroon voelt later zo normaal dat je het nauwelijks nog opmerkt, het zit in kleine momenten, zoals eerst vragen hoe het met de ander gaat en vergeten dat niemand jou die vraag terug stelt, of merken dat jij degene bent die zich aanpast als plannen veranderen.
De sterke kant die hier ook in zit
Veel mensen die zichzelf wegcijferen zijn helemaal niet zwak, vaak zijn het juist sterke en verantwoordelijke mensen die vroeg geleerd hebben om door te gaan, om te dragen, om te regelen, en die daar ook een soort identiteit in hebben opgebouwd zonder dat ze dat ooit zo bedoeld hebben.
Er zit ook vaak een stille spanning onder, een gevoel dat het spannend is om ruimte in te nemen, alsof er een oude overtuiging leeft dat jouw behoefte misschien te veel is, of lastig, of dat je mensen kwijt zou kunnen raken als je duidelijker wordt.
Waarom voor jezelf kiezen zo onwennig kan voelen
Daarom voelt voor jezelf kiezen soms ongemakkelijk in plaats van bevrijdend, omdat het nieuw terrein is waar je nog geen ervaring mee hebt, terwijl zorgen voor anderen bekend terrein is waar je precies weet hoe je moet lopen.
Je ziet het ook terug in hoe mensen over zichzelf praten, ze zeggen dingen als ‘maakt niet uit’, ‘laat maar, ik red me wel’, terwijl er vanbinnen wel degelijk iets leeft wat ook aandacht wil.
Wat ook meespeelt is dat mensen die veel geven vaak pas gaan voelen hoe moe ze zijn wanneer ze even stoppen, en precies daarom blijven ze soms doorgaan, omdat stilvallen betekent dat ze gaan merken wat ze al te lang hebben gedragen.
Kleine momenten waarop iets kan veranderen
Jezelf minder wegcijferen begint meestal niet met grote veranderingen, het begint vaak met kleine momenten van opmerken, zoals merken dat je automatisch ja wil zeggen en daar even een paar seconden bij blijven voordat je antwoord geeft.
Het kan ook beginnen bij kleine zinnen die je oefent, zoals zeggen dat je er even over na wil denken, of dat je later terugkomt op een vraag, zodat je jezelf de kans geeft om ook te voelen wat jij eigenlijk wil.
Soms helpt het ook om jezelf een simpele vraag te stellen die je misschien niet gewend bent om te stellen: als ik net zo serieus met mezelf omga als met anderen, wat zou ik dan nu nodig hebben?
Ruimte maken voor jezelf zonder grote stappen
Dat soort momenten lijken klein van buiten, terwijl ze van binnen vaak groot voelen, omdat je langzaam een andere plek inneemt in je eigen leven, een plek waar jij ook meetelt in plaats van alleen degene te zijn die alles opvangt.
Langzaam ontstaat er dan iets nieuws, een proces waarin je merkt dat jouw grenzen ook informatie geven, dat jouw vermoeidheid ook iets vertelt, dat jouw behoefte ook ergens voor bedoeld is.
Voor veel mensen voelt dat in het begin onwennig, een beetje zoeken, soms zelfs een beetje schuldig, terwijl er tegelijk ook iets van opluchting kan ontstaan, alsof er langzaam wat meer ruimte komt om gewoon ook mens te zijn, met alles wat daarbij hoort.
En misschien begint het daar wel, gewoon bij het idee dat jouw plek niet pas komt nadat iedereen geweest is, dat jouw stem ook ergens in de ruimte mag bestaan, gewoon stap voor stap, op een manier die bij jou past, en in een tempo dat voor jou klopt.
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, cursussen, audiowandelingen en podcastafleveringen?
Meld je dan aan voor de nieuwsbrief.