In mijn podcast Praktijkpraat deel ik verhalen uit de praktijk. Verhalen die je misschien herkent, of die je even laten stilstaan bij jezelf. In deze aflevering neem ik je mee in het verhaal van Nick.
Zelfrespect en zelfliefde
Zelfrespect is jezelf liefhebben en ervoor zorgen dat anderen dat ook doen. Deze zin heb ik regelmatig voorbij zien komen en hij klopt, toch mis ik iets. Zelfliefde… wanneer je niet van jezelf houdt, kun je jezelf dan respecteren? En ervoor zorgen dat anderen dat ook doen?
Wie Nick was en wat voor hem het leven de moeite waard maakte wist hij niet. Net zo min als hij wist hoe hij van zichzelf moest houden. Want hoe doe je dat wanneer je opgroeit met het gevoel dat er niet van je gehouden wordt.
Het verhaal van Nick
Tegenover mij zit Nick, een man van midden vijftig met een lege blik en dito houding. Zijn hulpvraag is duidelijk en concreet: wie ben ik? Wanneer ik hem daarnaar vraag, schuift hij ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer. Hij vertelt hoe hij altijd op de achtergrond blijft en hoe een opmerking van een vriend hem dagen van slag maakte. Wat hem raakt is dat mensen blijkbaar een beeld van hem hebben dat hij niet prettig vindt.
Wanneer ik hem vraag wat voor beeld hij van zichzelf heeft, zegt hij dat hij dat niet heeft en zich daar eigenlijk niet mee bezighoudt. Hij heeft daar nooit bij stilgestaan. Omdat hij dat moeilijk vindt. Omdat hij niet weet hoe het moet en bang is dat hij het niet kan. Omdat hij niet weet wie hij is.
Langzaam komt naar boven waar dat vandaan komt. “Omdat ik mijn hele opvoeding lang gehoord heb dat ik niets kon, een kneus was. Ik hield van boeken en wilde altijd van alles weten.” Hij werd ermee gepest en thuis werd dat versterkt. “Ik heb echt een hekel aan mijn vader gehad. Ik sloot me voor veel dingen af en vluchtte naar mijn kamer.”
Hij voelt zich vaak verdoofd, alsof hij er niet is en dingen niet binnenkomen. Hij maakt zich het liefst onzichtbaar en loopt gewoon mee om niet op te vallen. Niet nadenken, niet voelen, gewoon doen.
De strijd van binnen
“De strijd die je hebt is helemaal niet met die buitenwereld, maar met jezelf. Je bent zover bij jezelf vandaan geraakt, voelt niets meer behalve wanneer het vuur je aan de schenen wordt gelegd, en de rest sus je onbewust door chaos te creëren.”
Nick voelt boosheid, heel veel boosheid. Hij is boos op alles en iedereen. Boos op het leven dat het niet gaat zoals hij dat zou willen. Hij voelt zich machteloos, alsof hij er geen grip op heeft. Het overkomt hem.
Een aantal weken later zie ik Nick weer. “Ik heb veel nagedacht over ons gesprek. Ik creëer letterlijk chaos in mijn hoofd en verlies me daarin. Zo kan ik vluchten en creëer zo zelf het beeld wat mensen van mij hebben.” In zijn hoofd stormt het door herinneringen aan zijn vader. Hij maakt zichzelf volledig met de grond gelijk.
“Je doet precies hetzelfde als je vader deed.”
De weg naar verandering
Voor Nick brak er een uitdagende tijd aan. Hij moest leren zijn innerlijke dialoog te herkennen. Hij begon te schrijven, te reflecteren en zichzelf complimenten te geven. Hij ging anders in het leven staan. Er kwam een rust over hem heen. Geen storm en chaos meer in zijn hoofd.
Hij vindt het nog moeilijk om echt van zichzelf te houden, maar hij gaat zichzelf steeds meer waarderen. Een mooie stap naar zelfliefde.
Uiteindelijk leidt een gebrek aan zelfliefde tot een algeheel gebrek aan geluk en voldoening in het leven, en kun je het gevoel hebben dat je niet echt leeft, maar aan het overleven bent. Van jezelf houden is belangrijk en kun je leren door vriendelijk voor jezelf te zijn. Praat tegen jezelf zoals je tegen een goede vriend zou praten. Wees geduldig, voor alles geldt dat het tijd kost en dat je niet in één keer leert. Zet door en oefen net zolang tot het gewoon wordt.
Wil je de podcast hele podcast luisteren?