Er zijn momenten waarop je merkt dat je niet vooruitkomt. Niet omdat je niets doet, maar juist omdat je steeds met hetzelfde bezig bent. Je blijft nadenken over één onderwerp, dezelfde vragen blijft stellen en telkens op hetzelfde punt uitkomt. Je gedrag beweegt daar ongemerkt in mee, zoals uitstellen, vermijden, blijven controleren of juist eindeloos analyseren zonder dat het iets nieuws oplevert.
Wat er dan gebeurt, is dat er een soort vaste lus ontstaat tussen je gedachten en je gedrag. Een gedachte roept een bepaald gevoel op. Dat gevoel leidt weer tot bepaald gedrag. Dat gedrag bevestigt vervolgens de oorspronkelijke gedachte. Daardoor blijft het geheel zichzelf herhalen en wordt het steeds sterker naarmate je er vaker doorheen gaat.
Als je hoofd in herhaling blijft hangen
In je brein betekent dit dat bepaalde netwerken vaker tegelijk actief zijn. Vooral gebieden die te maken hebben met gewoontevorming en automatische reacties. Zoals de verbindingen tussen de prefrontale cortex en dieperliggende structuren zoals de basale ganglia (gebieden in je brein die gewoontes en automatische patronen aansturen). Daardoor val je steeds sneller terug op hetzelfde patroon zonder dat je daar bewust voor kiest. Dat maakt het lastig om eruit te stappen door alleen maar na te denken.
Wat er verandert als je gaat wandelen
Als je in die toestand blijft zitten, verandert er weinig aan de input die je brein krijgt. Het systeem blijft doen wat het al deed. Namelijk herhalen wat bekend is. Op het moment dat je gaat wandelen, verandert er iets fundamenteels. Je lichaam wordt actief en je brein krijgt nieuwe prikkels binnen via je zintuigen, zoals beweging, licht, geluid en ruimte. Dat zorgt ervoor dat andere hersengebieden meer betrokken raken. Onder andere netwerken die te maken hebben met aandacht, oriëntatie en verwerking van nieuwe informatie.
Tegelijkertijd verandert er ook iets in de chemie van je lichaam. Tijdens het wandelen worden stoffen aangemaakt zoals dopamine en serotonine. Die hebben invloed op stemming, motivatie en flexibiliteit in denken. Endorfines helpen om fysieke spanning te verminderen. Het stresshormoon cortisol daalt. Daardoor blijf je minder in een staat van alertheid of spanning hangen en krijgt je brein meer ruimte om nieuwe verbindingen te maken.
Dat heeft een direct effect op hoe je denkt. Wanneer de spanning afneemt en er meer variatie komt in de prikkels die je ontvangt, wordt het makkelijker om uit die vaste lus te stappen. Andere gedachten krijgen meer ruimte. Je merkt dat ideeën minder vastzitten en dat er ruimte ontstaat voor een ander perspectief.
Waarom een audiowandeling het verschil maakt
Alleen wandelen helpt al om die cirkel te doorbreken. Tegelijk kan het gebeuren dat je tijdens het lopen alsnog dezelfde gedachten blijft herhalen. Die patronen zijn vaak zo ingesleten dat ze vanzelf opkomen.
Daar voegt een audiowandeling iets concreets aan toe. Tijdens het lopen krijg je gerichte vragen en invalshoeken aangereikt. Die helpen je om bewust uit je automatische gedachtegang te stappen. Je aandacht verschuift naar andere manieren van kijken en denken. Je brein wordt als het ware uitgenodigd om nieuwe routes te gebruiken in plaats van steeds terug te grijpen op dezelfde.
Die combinatie van bewegen en gerichte begeleiding zorgt ervoor dat je niet alleen fysiek in beweging bent. Je oefent ook actief met andere denkpatronen. Dat maakt dat je sneller uit de herhaling komt en nieuwe verbindingen kunt leggen die eerder buiten beeld bleven.
Wat mensen daarin vaak ervaren is dat gedachten minder dwingend worden en minder snel terugkeren in dezelfde vorm. Dat gedrag minder automatisch voelt en er meer keuze ontstaat in hoe ze reageren. Dat emoties minder vast blijven zitten en makkelijker bewegen. Dat beslissingen helderder worden omdat ze niet meer vanuit dezelfde herhaling worden bekeken.
Wat goed is om te weten
Er zijn ook een paar dingen die helpen om dit te begrijpen en die goed onderzocht zijn. Mensen scoren tijdens het lopen aantoonbaar beter op creatieve denkopdrachten dan wanneer ze stilzitten. Wandelen in een natuurlijke omgeving verlaagt het stressniveau meetbaar ten opzichte van een stedelijke omgeving. Ritmische beweging zoals lopen ondersteunt de samenwerking tussen verschillende hersengebieden. Dat helpt bij het verwerken en ordenen van informatie en ervaringen.
In beweging komen
Dat maakt wandelen geen snelle oplossing. Het is wel een directe en toegankelijke manier om iets te veranderen in een systeem dat vast is komen te zitten in herhaling. Je probeert het probleem niet op te lossen met dezelfde manier van denken. Je brengt het geheel in beweging waardoor er nieuwe ruimte ontstaat.
Je hoeft het daarbij niet ingewikkeld te maken. Vastzitten betekent vaak dat je al een tijd in hetzelfde patroon zit. Door letterlijk te bewegen en onderweg andere input te krijgen, kan er stap voor stap iets verschuiven. Waardoor een andere richting weer zichtbaar wordt…
Audiowandelingen
Blijf je hangen in dezelfde gedachten?
Dit is een manier om eruit te komen.
Je kiest een thema dat bij je past.
Er zijn verschillende thema’s, zoals loslaten, mindset of richting kiezen.
Elk thema bestaat uit meerdere audio’s die op elkaar aansluiten.
Je luistert waar je wilt.
In de trein, op de bank, in bed of tijdens een wandeling.